Identiteit: zie migranten als individuen (NRC Handelsblad 03-11-2007)

Het etiketteren van mensen als lid van een minderheids- of meerderheidsgroep werkt negatief.
Het zorgt niet voor echt contact en zal eerder segregatie dan gedeelde normen opleveren.

Salima Belhaj

Door de geschiedenis heen is niet gebleken dat het aanspreken van mensen op hun gedeelde etnische of (vermeende) culturele afkomst leidt tot het door Paul Scheffer betoogde zelfonderzoek in de Nederlandse samenleving. Laat staan dat het leidt tot een verbetering van het gedrag van burgers tegenover elkaar. Het aanspreken van mensen op hun individuele gedrag en menszijn kan dit wel bevorderen. De discussie over integratie is de afgelopen jaren gestrand op de ‘veretnisering’ van de identiteit van het individu. Dat is scherp gesteld, maar het geeft goed aan hoe in dit debat de nieuwkomer steeds is benaderd als behorend tot een etnische minderheidsgroep en niet als zelfstandig individu. Uit wetenschappelijk onderzoek blijkt dat de oorspronkelijke etnische achtergrond uiteindelijk veel minder zegt over dit individu dan we op dit moment denken. En dat betekent dat we er verkeerd mee omgaan in het publieke debat. Andere groepsindelingen op basis van verschillen of overeenkomsten zijn veel interessanter en belangrijker, zoals het behoren tot een groep met bepaald opleidingsniveau, de woonsituatie en gezinsstructuur. Het benaderen van mensen als collectief op basis van etniciteit heeft nog een ander negatief effect: terugtrekking in de eigen groep van gelijke afkomst wat leidt tot segregatie. Het consequent benaderen van mensen op hun afkomst zal namelijk als gevolg hebben dat met name de huidige generatie immigranten, die moeite heeft met eigen identiteitsontwikkeling, geneigd zal zijn de eigen etniciteit als belangrijkste onderdeel van de eigen identiteit te zien.
De identiteitsontwikkeling wordt daarmee bevroren. Immers waarom zou men nog zoeken naar het eigen ik, als steeds wordt gezegd dat deze voor het grootste deel bestaat uit de etnische afkomst? Persoonlijke identiteit is echter veel meer dan het stukje grond waar je ouders op geboren zijn.
Juist vanuit een sterk ontwikkeld persoonlijk identiteitsgevoel kan eenvoudig ingehaakt worden bij die Nederlandse waarden die over wederkerigheid gaan. Over de verplichting te voldoen aan de normen en wettelijke kaders, hoeven we niet te discussiëren. Deze kunnen juridisch afgedwongen worden bij eenieder die wil leven in de Nederlandse rechtsstaat.
Ook het labellen van mensen als behorend tot de etnische meerderheidsgroep geeft problemen. Mensen die zich op basis van hun sociaal-economische positie proberen te identificeren met (etnisch diverse) anderen, voelen zich nu consequent genegeerd in hun eigenzijn. Dat komt doordat ook zij vóór alles worden gezien als lid van de etnische meerderheidsgroep, de groep die het zogenaamd financieel-economisch minder slecht heeft. De opkomst van rechts-extremistische gevoelens is het gevolg. Werkelijke aansluiting en oprechte wederkerigheid tussen leden van welke minderheids- en meerderheidsgroepering ook, zit in het erkennen en uitdragen van de gedachte dat we allen gelijkwaardige mensen zijn en elkaar aanspreken op onze gedeelde menselijkheid. Deze benadering garandeert dat het bestaan van individuen erkend wordt en leden van minderheidsgroepen evenals de leden van de meerderheidsgroep op dezelfde wijze tegemoet getreden worden. Het is te hopen dat de discussie over wederkerigheid de komende tijd niet door zal blijven gaan op basis van het groepsdenken, maar dat er een zoektocht gestart wordt naar het antwoord op de kernvraag: hoe bereiken we wederkerigheid in relatie tot het begrip individualisme?
De kracht van ons Nederlanderschap ligt tenslotte, sinds de Verlichting, in het hebben van respect voor elkaars individuele identiteit.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Stop de Hetze tegen het individu !

Afgelopen zaterdag was er een bijenkomst georganiseerd door oa de internationale socialisten over de Stop de Hetze campagne die ze op dit moment voeren. Aangezien ik ook geen voorstander ben van de hetze die op dit moment plaastvind en gecharmeerd was van het feit dat het plaatsvond in de Mevlana moskee leek de bijeenkomst interessant om ideeen uit te wisselen hoe om te gaan met de Hetze. Het panel was zeer divers en aansprekend met Dominee visser die vanuit zijn religie zijn visie weergaf, mevrouw Meulenbelt vanuit uit haar jaren 70 strijd op diverse gebieden zoals vrouwenemancipatie en dan was er nog mevrouw Arrough voorzitter van de internationale socialisten. Met de laatste panelid heb ik aan het einde van debat een helaas nogal een schreeuwerig debat moeten voeren. Beide zijn we van marokkaanse en moslim afkomst en de omstanders werden geconfomnteerd met een mening verschil tussen wat de buitenwereld ziet als een. Na zaterdagavond ben ik me nog meer gaan realiseren dat weining weten dat er ook binnen de moslim vrouwen verschillende visies erop nagehouden worden hoe er omgegaan moet worden met alle discussie die om ons heen plaatstvind. Het debacle tussen ons werd Michiel Smit, die denk ik niet op de hoogte was van het feit dat zijn naam zoveel genoemd is op die avond nota bene in de Mevlan Moskee. Het meningverschil ontstond nameljk over het feit of je `rechtse` mensen in discussie moet gaan of niet. Stop de hetze wilde ik vragen of naast dat ze een tegen campagne voeren ook in dialoog willen blijven met mensen die een vise erop nahouden als Michiel Smit. Het werd mij duidelijk te verstaan gegeven dat een dialoog aangaan niet tot de optie bhoorden met zulk soort mensen. Stop die Hetze ook wil ik de internationaal socialisten nog meegeven. Ik geloof niet in het isoleren van rechts, het vlaams belang heeft volgensmij daar nog altijd zijn groei aan te danken.Daarnaast ben ik van principeile overtuiging dat door middel van het aangaan van een dialoog je ten alle tijde dichter bij elkaar komt of je het nou wel of niet eens word en zoals mij duidelijk elka dag word meegegeven als ik langs de Pauluskerk fiets is Overwin het Kwade door het goede.

Kortom na deze openbaring lijkt het me wellicht een goed idee om verschillende moslimvrouwen met een allochtone afkomst eens met elkaar in debat te laten gaan, want het idee dat de moslim vrouw een soort eenheidsworst zou zijn vind ik misschien nog wel een groter misverstand dan het misverstand wat anderen hebben over ons, wat dus helemaal geen ons is. Stop dehetze tegen het individu. !!

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

De allochtoon is een gewone kiezer

Met verbazing las ik het artikel van 5 december j.l., waarin de heer Tillie ´voorspelt´ dat het niet expliciet benaderen van de allochtone kiezer in Rotterdam zal leiden tot een dalende opkomst van deze kiezer bij de aankomende verkiezingen. Wellicht is het niet een specifiek op allochtone kiezers gerichte campagne, maar een hogere emancipatiegraad, die de verschillen in opkomstcijfers verklaart. Ook allochtone Rotterdammers zijn nu eenmaal burgers die graag hun belangen en politieke ideologie vertegenwoordigd willen zien. Dat de heer Tillie in Amsterdam goede zaken doet met zijn opstelling verbaast me niet, maar hij dient wel te beseffen dat Rotterdam een stad is die, na vele en harde discussies, verdergaat en echte emancipatie omarmt.
Nog verbazingwekkender vind ik het feit dat het kennelijk allochtone politici zijn die de allochtone kiezer naar de stembus moeten trekken. De vraag die ik me dan ook al langere tijd stel, is in hoeverre de huidige allochtone policiti deze kiezer dom houden, door etniciteit als belangrijkste waarborg voor belangenbehartiging te benoemen. In mijn optiek is het tegendeel waar en stagneert de echte emancipatie van allochtonen juist door te trachten ze op deze gronden te laten stemmen.
Op het moment dat ik als kandidaat voor de gemeenteraad aan mijn mede-allochtonen vraag op mij te stemmen omdat ik donker haar en dito ogen heb, belazer ik mijn mede-allochtenen op de grofste manier. Allochtonen bewust maken van het belang om te stemmen moet gebaseerd zijn op het uitgangspunt van burgerparticipatie. Samen zoeken naar hun politieke, dus niet etnische, kleur is dan ook een veel oprechtere manier om aan dit uitgangspunt recht te doen. Het woord allochtoon verwijst niet voor niks naar het geboorteland van (een van) de ouders en niet naar de politieke voorkeur. Is het aanspreken van mensen op hun etniciteit niet precies datgene wat links Rotterdam de rechtse partijen verwijt? En in dit licht bezien zijn de uitspraken van Bourzik en Kaya van de vorm ´de pot verwijt de ketel´.
Natuurlijk vind ook ik het belangrijk dat de gemeenteraad een goede afspiegeling vormt van de Rotterdamse gemeenschap. Een goede afspiegeling is echter op veel meer gebaseerd dan alleen etniciteit. Tot slot heb ik voor de komende verkiezingen dusdanig veel vertrouwen in de emancipatie van de allochtone Rotterdammer dat ik ´voorspel´ dat de stijging in opkomst onder deze kiezer wel doorzet.

Salima Belhaj,
kandidaat gemeenteraadslid D66 Rotterdam.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Oervervelende allochtonendiscussie moet stoppen

Door Salima Belhaj

Met de gemeenteraadsverkiezingen in zicht lijkt de oervervelende discussie van vier jaar geleden zich te herhalen. Precies dezefde partijen nemen de aloude posities in en gaan daarbij aan de echte problemen voorbij. Opnieuw gaat het alleen maar over problemen rondom de Rotterdamse multiculturele samenleving en opnieuw ontbeert dit debat een echte visie.

Marco Pastors van Leefbaar Rotterdam en Peter van Heemst van de PvdA vallen over elkaar heen om de multiculturele samenleving in een kwaad daglicht te plaatsten. De PvdA doet dit door de allochtoon in een slachtofferrol te duwen en denkt zélfs dat door extra aandacht aan de zieligheid van allochtonen te geven het probleem zich vanzelf oplost. Leefbaar Rotterdam doet precies het tegenovergestelde. De allochtoon wordt gezien als een halve crimineel en daar moet keihard tegen worden opgetreden. Als allochtonen niet snel genoeg inburgert, dan is volgens Leefbaar Rotterdam, een enkeltje naar de Antillen of naar Marokko een goede oplossing. Deze stellingen herhalen zich eindeloos en gaan voorbij aan het verantwoordelijkheidsgevoel van allochtonen zelf. Zij zijn volgens D66 degenen die de oplossing van het probleem in handen hebben. Het gaat met name om de mentaliteit van de allochtoon zelf. Deze zal moeten accepteren dat hij of zij voorlopig harder moet lopen om hetzelfde te bereiken als autochtonen. Dit is een vervelende boodschap, maar kan er wel toe leiden dat de emancipatie van allochtonen in een stoomversnelling terechtkomt.
De problemen waar allochtonen tegen aan lopen liggen vooral op het gebied van opleiding, werk en discriminatie. Allochtonen hebben minder kans op een baan of een goede opleiding doordat zij vaak de Nederlandse taal onvoldoende machtig zijn. Met hulp van taalcursussen, maar vooral door een vastberaden inzet van allochtonen zelf kan hier wat aangedaan worden. Hiernaast lopen allochtonen aan tegen discriminatie van werkgevers. Mede hierdoor heeft maar liefst veertig procent van de allochtonen geen werk. Hier is weinig aan te doen, wetgeving en beleid kunnen discriminatie niet uitbannen. De enige manier is om onwillige werkgevers ongelijk te geven door bij welwillende werkgevers hun ongelijk te bewijzen.
Een ander punt is de houding van allochtonen. Zowel de slachtofferrol die de PvdA graag ziet als de criminele rol die Leefbaar Rotterdam aan allochtonen toeschrijft moeten allochtonen van zich afschudden. Zeker de tweede generatie allochtonen weet dit donders goed. Uit diverse discussies bleek wel dat over individuele normen en waarden eigenlijk niet gediscussieerd hoeft te worden. Iedereen weet dat de samenleving en de overheid van je verwachten dat je je normaal gedraagt of je nu Sjonnie of Mohammed heet. Een keer tot tien tellen als je iets ziet wat je niet bevalt, je verplaatsen in een ander, maar ook duidelijk en helder aangeven waar je grenzen liggen. Uiteindelijk gaat het erom dat het niet erg is als mensen verschillen, als we met respect en vooral normaal met elkaar omgaat zodat er voor iedereen ruimte is om: gelukkig worden. De oervervelende discussie van Leefbaar Rotterdam en PvdA draagt hier niet aan bij.

Salima Belhaj staat nummer 3 op de kandidatenlijst voor D66 Rotterdam bij de gemeenteraadsverkiezingen 2006

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Blijf van onze strijd af!

Volkskrant 4 september 2004

De discussie die de afgelopen weken plaats heeft gevonden, en die voornamelijk de persoon Hirsi Ali betrof en niet datgene wat ze nastreeft, heeft mij ontzettend gestoord.

Wellicht is het naief van Ayaan Hirsi Ali dat ze denkt dat ze een hoop onderdrukte vrouwen kan stimuleren om zich los te maken van de onderdrukker en het middel wat deze onderdukker gebruikt, de islam.

Opvallend is dat de nederlandse elite duidelijk stelling neemt door te verklaren dat Hirsi Ali niet de juiste weg volgt, maar dat ze polarilisatie stimuleert en de vrouwen eerder van zich afkeert dan bereikt.

Hoe brutaal zijn diegenen die zich bemoeien met de strijd van een ander. Uiteraard kunnen zij zich met de voorsprong vanuit hun nederlandse achtergrond en enig empathisch vermogen inleven in de onderdrukte islamitsiche vrouwen. In mijn ogen is nu juist het kenmerk van een emancipatiestrijd, dat deze gevochten wordt door diegenen die zich willen bevrijden.

Het zou toch ook een curieuze situatie zijn geweest als de man op de barricade had gestaan voor de gelijke rechten van de vrouw. En daarbij de vrouw had opgedragen hoe zij haar eigen strijd moest voeren, kortom alsnog een vorm van onderdrukking of paternalisme.

Het bereiken van die vrouwen, die Hirsi Ali probeert wakker te schudden, wordt wel gerealiseerd, al gebeurt dit, althans in mijn optiek, op een indirecte manier.

Door middel van haar film laat ze vrouwen, die de onderdrukking achter zich hebben gelaten, zien dat ze deze onrechtvaardigheden terecht niet hebben geaccepteerd. Ze stimuleert de vrouwen die hun vrijheden hebben opgeëist en daar als pioniers een hoge prijs voor hebben moeten betalen.
Soms gedwongen afscheid van dierbaren of erger, verstoting, en de eenzame zoektocht naar een eigen islambeleving of het opgeven daarvan.
Deze vrouwen stimuleert het om door te gaan met hun keuze voor vrijheid. Daarnaast kunnen zij door hun aanwezigheid in de maatschappij aan de nog wel onderdrukte vrouw laten zien dat het ook anders kan en dat een vrouw niet per definitie haar waardigheid verliest door haar keuze. Ze geeft slechts aan dat ze niet wenst dat iemand haar onderdrukt met een heilig boek in de hand.

Gun de onderdrukte islamitische vrouwen hun eigen strijd en laat ze zelf bepalen wat ze vinden van de wijze waarop Hirsch Ali dit probeert te stimuleren.

Salima Belhaj
Rotterdam

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Bye bye Lousewies vr 04 aug 2006

Lousewies van der Laan, de fractievoorzitter van D66, gaat de Tweede Kamer uit. Ze is het niet eens met de ideeën van de nieuwe lijsttrekker Alexander Pechtold. Na de verkiezingen in november stapt ze op.

Eind juni koos D66 Alexander Pechthold als lijsttrekker van de partij in plaats van Lousewies van der Laan. Lousewies zegt in NRC Next dat ze het Mark-Rita-model van de VVD geen geschikte oplossing vindt voor D66. Met het Mark-Rita-model wordt de huidige situatie in de VVD bedoeld. Mark Rutte en Rita Verdonk hadden elkaar al voor de lijsttrekkers verkiezing beloofd dat als de een zou winnen, de ander nummer twee op de lijst zou worden. Van der Laan zegt dat zoiets de eenheid binnen D66 niet ten goede zou komen. En daarom stapt ze dus op.

Lousewies van der Laan is niet de enige D66er die niet meer terugkomt in de Kamer. Boris Dittrich, de oud-fractievoorzitter van de partij, gaat ook weg. Hij vindt dat het na 12,5 jaar Haagse Politiek tijd is om op te stappen en ‘zijn talenten elders te gebruiken’……

En wat vinden de Jonge Democraten ervan?
De Jonge Democraten vinden het erg jammer dat Lousewies weggaat. ‘Ze trekt aardig wat stemmen (in 2003 kwam ze de kamer in met bijna 60.000 voorkeursstemmen) en ze is een goede politica. De reden van haar vertrek begrijpen ze niet zo goed: ‘de verschillen tussen Lousewies en Alexander waren echt niet zo groot. Op heel veel punten waren ze het met elkaar eens.’ Dat Boris Dittrich vertrekt vinden de Jonge Democraten begrijpelijker: ‘hij is een goed kamerlid voor D66 geweest, maar heeft het vooral als fractievoorzitter niet altijd even makkelijk gehad.’

De partij staat momenteel op twee zetels in de peilingen, dus ook met het vertrek van Lousewies van der Laan en Boris Dittrich heeft D66 geen behoefte aan nieuwe kamerleden. Maar uiteraard hopen ook de Jonge Democraten op meer zetels. Als grote kanshebber voor een kamerplek tippen de ze Salima Belhaj, een politica die net als Alexander Pechthold vrij stellig haar mening geeft.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

De ‘rijzende sterren’ van D66

Gepubliceerd op vrijdag 04 augustus 2006

Met het vertrek van Boris Dittrich en Lousewies van der Laan zijn er plaatsen vrijgekomen voor een nieuwe lichting Democraten. De toekomst van D66 is ongewis en het blijft koffiedik kijken, maar Planet zet toch op een rijtje wie er genoemd worden.

Alexander Pechtold
Een relatief onbekende op het Binnenhof toen hij in het voorjaar van 2005 Thom de Graaf opvolgde als minister van Bestuurlijke Vernieuwing en Koninkrijksrelaties. Al viel Pechtold al eerder op toen hij in oktober 2003 als burgemeester van Wageningen de nieuwe identificatieplicht een ‘schijnveiligheid’ noemde. Als bewindsman trapte Pechtold tegen zere benen van zijn collega’s door premier Balkenende publiek te betichten van angstzaaien en de Haagse politiek te omschrijven als ‘veel vuiler en vunziger dan mensen denken’. De premier en de andere ministers floten Pechtold terug, maar zijn recht-voor-z’n-raap stijl maakte ‘het kereltje Pechtold’, zoals VVD-godfather Hans Wiegel hem schertsend noemde, bij zijn achterban populair. In juni 2006 versloeg Pechtold dan ook Lousewies van der Laan in de strijd om het partijleiderschap.

Boris van der Ham
Een D66’er in hart en nieren. De 32-jarige Van der Ham werd op zijn vijftiende lid van de Jonge Democraten, waar hij van 1998 tot 2000 voorzitter van was. Hij voerde hervormingen door, die zorgden voor een ledenaanwas. Van der Ham was betrokken bij de vernieuwingsbeweging Opschudding van D66 en was medeauteur van het boek Nieuwe Democraten met vrijzinnige ideeën voor de partij. In 2001 maakte Van der Ham deel uit van het campagneteam van D66 en trad een jaar later toe tot de Tweede-Kamerfractie. Als een ware D66’er zette Van der Ham zich in voor bestuurlijke vernieuwing en was met GroenLinks en de PvdA de opsteller van het initiatiefvoorstel voor het eerste Nederlandse referendum in 200 jaar, waarin de bevolking in juni 2005 de Europese grondwet afwees.

Fatma Koser Kaya
De nummer zes in de Tweede-Kamerfractie geniet weinig bekendheid. De 38-jarige Fatma Koser Kaya zit ook nog maar een kleine twee jaar in de Kamer. In september 2004 volgde ze Francine Giskes op en houdt zich bezig met volksgezondheid, welzijn, sport, sociale zaken en buitenlandse zaken. De van oorsprong Turkse Koser Kaya kwam op haar zesde naar Nederland, en stemde als enige Kamerlid tegen de inburgeringswet van minister Verdonk. Verder is Koser Kaya’s Kamerlidmaatschap niet opvallend.

Gerda Oskam
Volgens Gerda Oskam stemde haar moeder CHU en haar vader VVD. Ze vonden elkaar uiteindelijk in D66 ‘vooral vanwege de genuanceerdheid en de balans van het beleid’. Voor dochter Gerda stond allerminst vast dat ze met D66 in zee zou gaan. In mei 2005 maakte ze de overstap van de Wijkraad Vleuten-De Meern naar de gemeentepolitiek in Utrecht en D66. In maart 2006 werd ze met ruim 1500 voorkeursstemmen gekozen in de gemeenteraad en dat lijkt een goede opstap naar de landelijke politiek.

Petra Hoogerwerf
De landelijke overheid kent Petra Hoogerwerf al een beetje. Ze werkt sinds 2002 als manager op het ministerie van Binnenlandse Zaken. Hoogerwerf schreef mee aan het verkiezingsprogramma van D66 in Amsterdam. In maart werd ze met ruim 3000 voorkeursstemmen in de Amsterdamse gemeenteraad gekozen en is nu vice-fractievoorzitter. Evenals haar Utrechtse partijgenoot Gerda Oskam lijkt de deur naar de landelijke politiek open voor Hoogerwerf.

John Bijl
Nu D66 niet meer in de deelraad van het Rotterdamse stadsdeel Delftshaven zit, heeft John Bijl weer zijn handen vrij voor de Tweede Kamer. In 2003 was hij al kandidaat, en hij heeft een visie voor zijn partij: Radicaal Genuanceerd. Deze paradoxale slogan moet strijdbaarheid met verstand verenigen. De jongeren lijkt hij in ieder geval achter zich te hebben.

Salima Belhaj
Eveneens uit de Maasstad komt Salima Belhaj. Het oud-bestuurslid van de Jonge Democraten was nummer drie op de kandidatenlijst voor de gemeenteraadsverkiezingen, maar D66 kreeg maar één zetel. Belhaj is binnen de JD secretaris politiek en coördinator van het Franciscus van den Ende-instituut, dat zich bezighoudt met vraagstukken in de politieke filosofie. De van herkomst Marokkaanse Belhaj stoorde zich aan de ‘oervelende allochtonendiscussie’ die Leefbaar Rotterdam in haar ogen voortdurend opstookt. De ‘zelfbenoemde JD-feministe’ (ze is secretaris politiek vrouwenoverleg binnen D66) organiseerde in 2004 de bezetting van het FNV-gebouw en riep toenmalig voorzitter Lodewijk de Waal op om ‘zijn ego even opzij te zetten’. Belhaj lijkt het politieke vuur te hebben dat Pechtold zoekt.

Peter Schong